At the edge of the world

--------English version below---------

Drie dagen op Pico, 24 op Sao Miguel en vier op Flores zijn omgevlogen. De eilanden van de Azoren zijn prachtig en hebben een plek in mijn hart veroverd. Sao Miguel is het grootste en meest bevolkte eiland, er wonen zo'n 150.000 mensen. Het voelt ver van het vaste land, maar niet heel erg geïsoleerd. De natuur is op bepaalde plekken intens mooi. Bijna iedere dag hiken we wel door een jungle achtige omgeving die uitkomt bij een waterval. Ook surfen kan hier bijna elke dag. 

Op Pico kwam ik vaak dezelfde mensen tegen. Het eiland voelt kleiner dan Sao Miguel en er wonen ook veel minder mensen. Ook de hoogste berg van Portugal is hier te vinden, Pico. Samen met mn maat David laat ik me rondleiden door de locals en bezoeken we een lava tunnel. 

Als laatst bezoek ik Flores, het meest westelijke eiland van de Azoren. Dit voelt echt als het einde van de wereld. De natuur is er prachtig en er wonen maar 4000 mensen op het eiland. De bewoonde wereld lijkt onmetelijk ver weg. En toch kan het nog desolater. En als het kan dan wil ik het. 

Het eiland Corvo ligt een uurtje varen ten noorden van Flores. Er wonen 400 mensen. Op de boot er naar toe voel ik me opgetogen.  Ik koester een fascinatie voor eilanden, het liefst afgelegen eilanden. Maar dit eiland is zo ver weg van alles, ik zou er niet kunnen wonen. We hiken rond de vulkaan krater van het eiland, een prachtige ervaring. Op de terugweg voel ik me dankbaar, gelukkig, verdrietig, alles tegelijk. Corvo leert me dankbaar zijn voor wat ik heb. Het leert me relativeren. Het leert me Flores nog meer waarderen en ik neem al het moois van het eiland de daarop volgende dagen in me op. 

Speciale thanks na deze reis gaan uit naar mn Surfana Surftrips dierbaren Carine, Bert & David.  

Vier vluchten brengen me vandaag van Flores naar Amsterdam, de bewoonde wereld. Vanaf maandag ben ik op Vlieland te vinden. Niet zo desolaat, maar minstens zo gewaardeerd als de eilanden van de Azoren 🧡.

DSC05814.jpg

 

P.S. Foto’s komen asap online

--------------------------------------------------------------------

Three days on Pico, 24 days on Sao Miguel and four on Flores have flown by. The Azores are one of Europe’s most beautiful regions if you ask me. Sao Miguel is de biggest and most densely populated of the Azorean islands, with around 150.000 inhabitants. It feels far away from the mainland, but not that isolated. Its flora and fauna are stunning in some places. We hike almost every day through thick jungle like surroundings, only to end up at another beautiful waterfall. Surfing is another daily routine on Sao Miguel. 

On Pico island, I ran into the same people a couple of times. The island feels much smaller than Sao Miguel and it’s far less densely populated. Portugal’s highest peak towers above the clouds on the middle of the island. Together with my mate David, we get a tour from two local ladies. We also visit some lava tubes that run for miles from the volcano to the ocean. 

The last part of my Azorean adventure takes me to most westerly island, named Flores. This island truly feels like the end of the world. Its nature is lush and Jurassic Park like. Only 4000 people inhabit this island. Civilization feels far away. And still there is a more desolate spot close to Flores. And if it’s there, I want it.

The island of Corvo sits north of Flores, about an hour away by boat. About 400 people live on the island. On the boat ride in I feel extremely excited. I cherish a fascination for islands, desolate islands in particular. But this island is so far away from it all, I wouldn’t be able to live there. We hike its volcano crater, which is stunning. On the way back to Flores, I feel grateful, happy, sad, all at the same time. Corvo taught me to appreciate what I have. It taught me to put things in perspective. It taught me to appreciate Flores even more and the following days, I absorb all the beauty of the island. 

Special thanks after this journey go out to my beloved ones at Surfana Surftrips: Carine, Bert & David.

Four flights take me from Flores to Amsterdam today, back to civilization. From Monday on, I’ll inhabit Vlieland for five weeks. Not as desolate as the Azores, but not less appreciated either 🧡.

 

P.S. Photo’s will be online soon

 

 

 

 

 

Doorkarren

Het is even na etenstijd als ik wegrijd bij mn ouderlijk huis. Het blijft moeilijk, afscheid nemen. Fucking moeilijk. Het is zo dubbel. Aan de ene kant wil ik er zijn voor mn ouders en zus. Aan de andere kant moet ik door.


Ik rij rustig aan op een stoplicht. Hij springt op oranje dus rem ik af. Ik ben rustig en laat gedachtes passeren. Er komt een vrouw naast me staan, ze heeft de ramen open.

“Als je nou iets harder had gereden hadden we door kunnen karren!”, zegt ze hardop. Dat is nou net wat ik niet wil. Ik wil niet doorkarren. Laat mij lekker rustig aan doen en alles in me opnemen. Ook dat is dubbel. Ik ga namelijk vaak best hard. Vlieg van hot naar her en put mezelf uit. Maar ik leer en weet steeds beter mn rust te pakken. “We hebben geen haast toch?!”, roep ik terug. Ze negeert me en zet het volume van de radio hoger.


Ik heb de volgende ochtend een vroege vlucht. Ik besluit niet al te vroeg op te staan zodat ik mn rust snachts kan pakken. Eenmaal op Schiphol realiseer ik me meteen dat dit niet zo snugger was. Er staat een rij van hier tot Tokyo en voel meteen dat het stressvol gaat worden. De rij voor de check in duurt inderdaad kneiter lang (had al ingecheckt maar moest bagage nog droppen). Met nog een half uur tot vertrek stap ik in de rij voor de security check. Die is ook lang en de moed zakt me wel een beetje in de schoenen. Ik hou niet van voordringen en trucjes, maar ik zie geen andere opties. Ik vraag aan een groepje Brazilianen of ik bij ze mag komen staan aan de andere kant van het lint. Scheelt me 7 minuten gok ik. Moet net genoeg zijn. Ze vinden het best. De man erachter geeft me een preek (terecht), maar ik zie geen andere mogelijkheid. Met nog 10 minuten te gaan tot departure wordt mn tas er ook nog even uitgepikt. Ik geef aan dat ik vrij krap op schema zit en ik krijg nog een keer voorrang. Ik sprint naar de gate. De stewardess komt de trap op lopen en weet meteen dat ze mij moet hebben. Ze opent de gate en ik ren het vliegtuig in. Met de stress in de benen ben onderweg naar de Azoren.


Note to myself: Leer hier van Tomas

De bubbel vol liefde

Als ik op maandag aan het einde van de middag weer naar huis fiets eindigt er weer een hoofdstuk uit het boek dat mijn leven heet.

De afgelopen acht dagen heb ik gebouwd, gefeest en de tent weer afgebroken op Surfana festival, de bubbel vol liefde. Er is zoveel gebeurd, zoveel gelachen, gehuild, gesprongen en gedanst, dat ik het moeilijk onder woorden kan brengen. Het leven gebeurd offline, niet online. Ik hoop dat jullie dat allemaal weten. Het is goed om elkaar daar aan te blijven herinneren.

Ik hoop dat Surfana festival de plek zal blijven waar iedereen zichzelf kan zijn en niet degene die je graag denkt te willen zijn. De plek waar feestjes je spierpijn bezorgen en een pijnlijke rug. De plek waar shout outs worden gegooid naar de meest onzinnige dingen. De plek waar je kunt proeven aan hoe mooi we de wereld met z'n alle kunnen maken. De plek waar een lach en een knuffel de standaard zijn.

Shout out naar liefde & Surfana

Liefs,

Tomas

 

e0470bd3-ca43-44d4-be81-9b99546a9317.JPG
IMG_3436.JPG

Onder de mensen

Ik ben alweer twee dagen terug van mn duin avontuur. Dat ging ongeveer zo. 

Nadat ik naar mn plekkie gelopen was met volle bepakking werden mn gedachte gangen meteen op de proef gesteld. Ik wist natuurlijk dat dat zou gebeuren, maar de vraag was hoe ik daar mee om zou gaan. Ik ging opzoek naar manieren om mezelf bezig te houden, een teken dat ik de laatste tijd constant ‘aan’ heb gestaan denk ik. Ik klom in de boom naast mn kamp en daar heb ik een tijd lang gezeten en voor me uit zitten staren. Dat voelde fijn. Windje door mn haren. Ik werd er tijdelijk wel rustig van, maar al snel werd mn mind weer onrustig. Ik moest wat doen. Dus ging ik water halen bij het meertje voor mn douchezak. Ik las een boek in de schaduw (het was warm). Ik luisterde naar de vogels. Keek naar de horizon. Zag de zon zakken. Maar ik bleef onrustig. 

Mn doel was om rust te vinden en ik weet dat je hier dan doorheen moet. De drang naar het delen van deze ervaring groeide. Niet op social media, maar gewoon daar op dat moment. Alleen zijn is confronterend, maar het laat je gezelschap weer meer waarderen. 

De avond viel, ik maakte een maaltje voor mezelf, en keek hoe de zon in zee zakte. De nacht is het moment waarop de mens beschutting zoekt. Tegen de rovers, de nachtelijke jagers, de kou. Hier waren geen rovers, de nachterlijke jagers hoefde ik niet voor te vrezen en ik had het bloedheet. Ik was overdag al kapot gestoken door muggen en darren. Ook teken waren er in overvloed. 

Ik sliep half. De vogels hadden kennelijk geen slaap nodig en dat was ook wel gezellig eigenlijk. Ik hoopte dat het snel ochtend zou worden. Ik werd redelijk gebroken wakker, maar de ochtend was prachtig. Even verderop kwam een kudde paarden langzaam mn kant op gehinnekt. Ik zag herten, wizenten, konijnen, roofvogels, een specht. Het ochtend zonnetje wierp een mooi licht over de duinen. Ik struinde wat rond met mn camera en genoot van het feit dat ik daar was en niets hoefde. Ik hoefde daar ook niet een week te blijven. Ik had geen innerlijke rust kunnen vinden. Ik had wel meer waardering gevonden voor mensen, vrienden, gezelschap. Ik at mn ontbijtje, zag hoe de wereld ontwaakte. Ik had zin om terug te gaan naar de andere wereld. 

Ik ben thuis in bed gesprongen, heb vijf uur geslapen en ben weer naar het strand gefietst. Lekker onder de mensen zijn. Contrast, daar hou ik van.

IMG_3201.JPG
IMG_3198.JPG

Tussen de gebaande paden

Ik speel al een tijdje met de gedachte om te gaan wildkamperen. Telefoon uit. Just me, myself and I. De laatste weken waren bizar druk. Feestjes, vrienden, zon, in principe alleen maar leuke dingen. Maar soms heb ik het idee dat het leven te snel gaat. Ik word geleefd.

Ik heb avontuur nodig, natuur, rust.

M'n tentje is ingepakt. Ik weet een plekje in de duinen, tussen de gebaande paden. Let's go.

Verslaving

Roken heb ik altijd vies en raar gevonden. Ik snap niet dat je je lichaam op die manier kunt vergiftigen. Ik ben aan het werk en m'n collega is aan het ''vapen''. Minder schadelijk, net zo verslavend denk ik dan.

We rijden door het oosten van het land, we bezorgen meubels. Ik voel een emotie opkomen. Een soort gevoel van nostalgie. Het rijden door de uitgestrekte velden doet me denken aan de roadtrips die ik heb gemaakt over de jaren. Door gebieden, ver van zee. Binnenlanden. Ik zou best in zo'n gebied willen wonen. Maar opeens dringt de realiteit tot me door. Ik ben verslaafd aan surfen. En dus zou ik nooit zo ver van zee kunnen wonen.

We hebben allemaal verslavingen, daar is de mens gevoelig voor. Je kunt daarom maar beter een gezonde verslaving hebben.

#ourplanetourhome

Met de stroom mee

De sauna is gevuld met Vikingen. Ze hebben tattoos en baarden. Ik geniet. Ik heb me altijd thuis gevoeld in het Noorden. Zweden was m'n favoriete land, al voordat ik er was überhaupt was geweest. Twintig jaar later ben ik er voor de derde keer. Een weekendje dit keer. Net buiten Stockholm geniet ik van het avontuur dat het leven heet. Ik loop de sauna uit, de stijger op en laat me langzaam in het meer zakken. Het ijskoude water wast m'n zorgen weg. Feeling alive.

Hersenspinsels

Ik heb twee levens. Eén in Nederland en één daarbuiten. In Nederland worstel ik soms met het systeem. Buiten Nederland leef ik. Ik leef met het licht; ik sta op vlak voor de zon opkomt, ga vroeg naar bed. Ik ben de hele dag buiten, eet wat gezonds wanneer ik honger heb. In Nederland werkt het anders. Ik heb meer moeite om uit m'n bed te komen. Ik sta minstens een minuut per dag stil voor een rood stoplicht. Ik ben gevoeliger voor de verleiding van ongezond eten.

Waar gaat dit verhaal heen? Ik heb geen idee, het zijn de hersenspinsel van twee dagen terug in Nederland. Maar het is oke. Het maakt de reizen mooier. Het contrast. De komende maanden werk ik in Nederland. De dagen worden weer langer. Ik ben van plan om elke week wat te gaan schaatsen. Ik pas me aan. Evolutionair gezien zijn degene die zich aanpassen degene die overleven. Maar is aanpassen niet ook jezelf verplaatsen? Naar andere gebieden? En wil ik niet gewoon leven ipv overleven?

Iedere dag is een nieuw begin en ik bepaal zelf wat voor dag het wordt. Het is gemakkelijk om dat te vergeten. Factoren van buitenaf beïnvloeden m'n dag. Maar het is aan mij hoe ik daar mee om ga. Mocht je je hersenspinsels kwijt willen, dan bied ik je een luisterend oor.

Tomas

 

We moeten er samen iets van maken

De wekker gaat, het is 06:30. Ik lag er vroeg in dus het opstaan valt wel mee. Ik werk sinds kort voor Instock. Daar red ik voedsel, dat anders weggegooid wordt. Ik bezorg het bij onze restaurants die er mooie maaltijden van maken. 

Anyways, mn werkdag verloopt gehaast. Ik wil zsm nog een boot pakken naar Texel, om een verjaardag te vieren van een vriendin.  

Ik merk stress in mn lichaam omdat ik probeer alles zo snel mogelijk te doen. En als je haast hebt, gaan er dingen fout. Geen grote dingen, maar toch, het gaat niet soepel. Uiteindelijk spring ik om drie uur in de auto om richting een meeting point te rijden vanwaar ik mee rijd met vrienden richting Texel. Ik rij gehaast. In de verte gaan de slagbomen dicht. Er komt een trein aan. Minuten verstrijken. In de auto voor me gooit iemand een peuk uit het raam. Ik roep. Geen reactie. Ik toeter. Er kijkt een vrouw om, maar trekt zich niets van mij aan. De slagbomen gaan we omhoog, maar het stoplicht blijft op rood staan. Niet veel later gaan de slagbomen weer dicht. Dit is geen toeval. Het geeft mij de kans om uit te stappen. Ik loop naar de auto en pak de peuk op. De vrouw schrikt zich rot. “Ik vind dit niet zo netjes mevrouw. We moeten er samen iets van maken hoor”. Ze mompelt wat en neemt de peuk aan en stopt hem weg. Ik loop weg. Het voelt naar om iemand de les te lezen, maar het voelt nog naarder om weg te kijken. 

We halen de boot van half 5. De stress vloeit weg uit mn lichaam. Mooi leven. 

Lul niet man

Buslijn 300, daar is hij weer. Ik stap in Haarlem in, nadat de bus lang op zich heeft laten wachten. Iedereen stond te verkleumen bij de halte en de sfeer is er daarom niet beter op geworden. 

Een paar haltes verder ontstaat er tumult. De buschauffeur wordt geroepen: er waren kennelijk nog mensen aan het uitstappen en de buschauffeur wilde al wegrijden. Een man vraagt of de buschauffeur wat rustiger aan kan doen. De buschauffeur ontploft vrijwel meteen en begint terug te schreeuwen. Er mengen zich nog wat mensen in de discussie. De man die de buschauffeur aansprak blijft kalm, de sjoof begint alleen maar ombeschofter te worden. Ik voel de spanning in mn lichaam opbouwen tot het punt waarop ik me niet meer kan inhouden. De sjoof schreeuwt naar de man dat ie niet zo moet lullen en zich met zn eigen zaken moet bemoeien. Dat vind ik een vreemd verwijt want het zijn ook zijn zaken. Ik roep naar de sjoof dat ie normaal moet doen. De rest van de bus knikt instemmend. De sjoof zwijgt.

Ontdaan staar ik voor me uit. Een paar minuten verstrijken maar dan gebeurd er iets moois. Op verschillende plekken in de bus ontstaan dialogen. Tussen de man die de buschauffeur aansprak en een vrouw, maar ook tussen andere mensen die naast elkaar zitten. De druk is kennelijk van de ketel en er is een soort collectief besef ontstaan van de nutteloosheid van de zojuist gevoerde ruzie. 

Mijn eindhalte komt in zicht. Ik loop naar de deur van de bus. De zojuist uitgekafferde passagier wenst de sjoof een fijn weekend.  

Ik ben weer in Nederland. Land meteen teveel mensen, maar we zullen er toch wat van moeten maken. 

Met beide benen op de grond

Na een turbulente periode in Nederland, kies ik ervoor om terug te keren naar Portugal om m’n werk voort te zetten met Surfana Surftrips. Een moeilijk besluit, maar uiteindelijk wel een goed besluit. Ik laad me op voor de periode die komen gaat. Ik surf, leer nieuwe mensen kennen, krijg liefde van mn collega’s/vrienden. 

Op een dag surfen we Castelejo, westkust Algarve. Ik heb een goeie sessie op mn 9”3 longboard. Mn laatste golf rijd ik richting het strand. Bijna daar spring ik er af. Het moment dat ik onderwater ben komt het board met grote snelheid mn smoel in vliegen. Ik voel pijn, maar ook vooral schrik en ongeloof. Hoe heeft dit kunnen gebeuren? Een ongeluk zit in een klein hoekje, maar toch leefde ik kennelijk ergens in de veronderstelling dat ik onsterfelijk was. Ik sta weer met beide benen op de grond.  

Met mn gebit valt het uiteindelijk wel mee, er zijn wat stukjes tand af die wel gefixt kunnen worden. Ik heb mn les in nederigheid weer geleerd. Het leven is kwetsbaar. Het leven is nu. Vandaag mn laatste dag surfen in Portugal. Vrijdag verhuizen naar een kamer in Haarlem. Let’s go 😬  

Hou van je

Een tijdje terug schreef ik over de achtbaan die mijn leven is en dat ik ergens in het snelle gedeelte zat, waarin je de fijne vlinders in je buik voelt. Inmiddels zit er in het langzame gedeelte waarin het karretje piept en kraakt om omhoog te geraken.  

Wat ik de afgelopen tijd vooral weer heb geleerd is dat de mens een extreem aanpassingsvermogen heeft. Als shit the fan raakt, ga ik in overlevingsmodus. Daarin voel ik me sterk en besluitvaardig. 

Wat me ook altijd opvalt aan dit soort nare periodes is dat er veel liefde vrij komt. Onuitgesproken liefde ook. Het is opeens veel makkelijker om te zeggen dat je van iets of iemand houdt. Ik houd van surfen en ik houd ook van de mensen om me heen. 

*Note to myself: Spreek het wat vaker uit

De Alchemist

Ik bespreek verschillende levensfilosofieën met een groep fijne mensen. We zitten in Cantabria, Noord Spanje, voor de surftrips van Surfana. De Alchemist van Paulo Coelho is een boek dat ik al vaak aanbevolen heb gekregen, maar nog nooit heb gelezen. Ik vraag aan een collega die later die week invliegt of ze het heeft liggen en mee wil nemen.

Een paar dagen later sta ik met het boek in m'n handen. Haar oma had het liggen en ik mag het hebben. Wat een geluk, denk ik.

Ik krijg onverwachts slecht nieuws van het thuisfront. Ik moet naar huis. Zo snel mogelijk. M'n lichaam is van slag en ik word ziek. Met hoge koorts lig ik een dag lang te rillen in bed. Carine raadt me aan om een kristal in m'n hand te nemen en op de buik te houden terwijl ik op mijn rug lig. De andere hand houd ik op m'n borst. Het maakt me rustig. De volgende ochtend word ik wakker zonder koorts. Ik voel me sterker. Het lichaam voelt aan dat ik sterk moet zijn op deze dag. Ik moet er zijn voor mijn familie.

In het vliegtuig lees ik verder in de Alchemist. De stewardess vraagt naar mijn boek. Ze kent het niet. ''Het is een boek vol wijsheden'', verzeker ik haar. Ze glimlacht en loopt door. Als we de landing op Schiphol inzetten heb ik het boek uit. Bij het verlaten van het vliegtuig geef ik het haar. Ze glimlacht en bedankt me hartelijk.

Ik loop over de markt om wat olijven te kopen. Het boek heeft me geleerd om alert te zijn. De tekens van het universum waar te nemen. Open te staan voor anderen en ze positief te benaderen. De Turk op de markt is al bezig met het afsluiten van zijn kraam. Hij vult een bakje met olijven en ik bestel nog wat feta. Ik vraag of hij een goede dag heeft gehad. ''Het was mooi weer, dus het was een goede dag'', glimlacht hij. De glimlach is onderdeel van de universele taal. Hij pakt nog een bakje en schept er wat (voor mij) onbekende tapenade in. ''Is met artisjok. Dopen met brood is het lekkerst. Krijg je van mij''. Ik glimlach en we wensen elkaar een fijn weekend.

Hoofdstuk 254

Morgen rijd ik richting Spanje met mn vrienden van Surfana Surftrips. De zomer is afgelopen. Er gaat weer een nieuw hoofdstuk beginnen. Dat zet de emo deur open. Ik word er sentimenteel van.

Gisteren sloot ik een hoofdstuk af op het strand. Samen met mn beste maten hebben we de hele dag gesurft. De zon scheen en verdween. Het Surf Project had ons (Lighthouse Radio) gevraagd om muziek te komen maken. Ik heb van elke minuut genoten. Wat is het toch waardevol om tijd door te brengen met de mensen die je lief hebt.

Morgen ga ik op pad met als doel om wat toe te voegen aan de levens van onbekenden. De wereld een mooiere plek maken, dat is volgens mij het doel van de Surfana Surftrips. Surfen is daar een van de middelen voor. Iedere dag ben ik weer dankbaar dat surfen in mijn leven is gekomen. Foto's zullen vanzelfsprekend de revue weer gaan passeren. Niet om jaloers te maken, maar om te inspireren. Ga naar buiten. En luister en muziekje zoals hieronder.

//Stay wild//

Tomas

de Baard

M'n scheerapparaat bromt zachtjes terwijl ik m'n baard sta bij te werken in het toiletgebouw. Ik heb nu zo'n vijf jaar een baard. Eerst was het hip, nu is het niet meer hip. Lekker irrelevant allemaal. Ik hou van m'n baard. Mijn vader had ook een baard, dus ik heb ook een baard. Nu heeft hij hem meestal afgeschoren. Soms laat hij hem staan, zolang als ik op reis ben. Als ik dan terugkom heeft een mooie grijze zeemansbaard.

In de spiegel zie ik dat er een jongetje binnenkomt die ongegeneerd naar mijn trimbeurt loopt te staren. Hij botst daarbij bijna tegen de wc deur op. Misschien vindt hij het scheerapparaat wel interessant en niet de baard. 

Nog een knaapje komt binnen. Ook hij kijkt geobsedeerd naar m'n baard. Ik lijk voor hem vast oud en volwassen. Ik denk alleen maar: wat voel ik me jong. Als ik die baard niet had gehad was ik ook weer een knaapje geweest.

#Wanderlust

Ik zit even bij Native een bakkie pleur te drinken. Ik heb weer zin om wat van me af te schrijven. Ik ga morgen naar de Azoren, wat heb ik toch een mooi leven.

Eergister vroeg ik mijn ouders wat ze van mijn levensstijl vinden. Ik ken ouders die hun kind pushen om een baan te gaan zoeken en een huis en ander 'bezit' lijken daarbij ook heilig. Ik vind dat nogal een traditionele manier van kijken naar de wereld. Logisch wel hoor, als je daar mee bent opgegroeid. Maar willen wij dat nog wel? Oke, sommige leeftijdsgenoten kennelijk wel, want die leven al jaren de 'huisje, boompje, beestje' lifestyle. Helemaal prima natuurlijk. In mijn directe omgeving lijkt het echter minder vanzelfsprekend. Ik vraag mezelf hardop af: Wat wil ik dan? Waar word ik gelukkig van?

Mijn ouders hebben mij nooit gepusht in een bepaalde richting. 'Gelukkig worden' was en is hun levensraad. Het geeft mij een vrij gevoel, ik voel me niet opgejaagd. Ik ben altijd zoekende en zal altijd zoekende blijven. Dat is volgens mij ook helemaal prima. Ik wil steeds iets anders doen. Werken zal ik altijd moeten blijven doen, niks pensioen. Dan kun je maar beter dingen blijven doen waar je gelukkig van wordt toch, ook al verdien je er niet veel mee.

Iedereen reist tegenwoordig, het lijkt de remedie van onze tijd om aan stress te ontsnappen. We lijken elkaar lekker op te fucken online met foto's. Soms irriteer ik me daaraan, terwijl ik er zelf aan mee doe. Maar is dat iets van onze tijd of bestaat dat al langer? Ik praat er over met mijn vader. Zijn oudste broer reisde ook al veel op jonge leeftijd en nog steeds. Daar keken ze in het gezin van 4 broers en 1 zus wel een beetje tegenop. Dat wilde mijn vader ook wel en hij maakt tot op de dag van vandaag zijn eigen reizen (al dan niet met mij, mn zus of mn moeder).

Een tijd terug las ik de biografie van Roald Amundsen, the last Viking (aanrader). Amundsen had een onuitputtelijke ontdekkingsdrang. Hij probeerde als eerste de Noordpool te bereiken en toen iemand hem voor was (er heerst nog steeds discussie over wie dat dan was) ging hij voor de Zuidpool. Hij leerde van de locals in poolgebieden en mede door die opgedane kennis wist hij als eerste de Zuidpool te bereiken, vijf weken voordat zijn concurrent Scott aankwam.

Of neem Thor Heyerdahl, een van mijn grote voorbeelden. Thor was er van overtuigd dat de Polynesiërs afstamden van een volk uit Zuid Amerika. De theorie destijds was dat de Polynesiërs afstamden van Aziatische volkeren. Toen niemand hem wilde geloven besloot hij zijn theorie in de praktijk te gaan bewijzen. Hij bouwde een traditioneel Polynesisch vlot, de Kontiki geheten, en ging samen met vier andere Noren en een Zweed het avontuur aan. 101 dagen en 6880 km na vertrek uit Peru bereikte ze Raroia in Polynesië. Jaren later werd door middel van DNA onderzoek aangetoond dat de Polynesiërs wel van Aziaten afstamden. Zijn drang om de connectie tussen verschillende volkeren aan te tonen bleef echter onuitputtelijk. In latere expedities voer hij met primitieve vaartuigen onder andere van Marokko naar Barbados. Zijn woonplaats en standbeeld in Noorwegen heb ik reeds mogen bezoeken, evenals zijn museum in Oslo. Thor Heyerdahl is een inspiratie bron voor mij, omdat hij reizen maakte vanuit een passie, een overtuiging en ongekende nieuwsgierigheid en ontdekkingsdrang.

De moraal van dit verhaal? Reizen is van alle tijden. De mens heeft altijd gereisd. We bevinden ons op dit moment in een tijdperk waarin reizen ongelofelijk toegankelijk is (voor de Westerling) en dus reist een groter deel van ons. Laat de foto's en verhalen van anderen een inspiratie zijn, zoals mijn vader, ooms, Roald Amundsen en Thor Heyerdahl dat voor mij zijn geweest. Leer van de locals en deel die kennis. Probeer altijd het positieve uit andermans reizen te halen. Dat heeft de mensheid gebracht tot waar we nu zijn.

Hier en nu

Ik fiets richting m'n ouderlijk huis als de schemer invalt. Het is het einde van de tweede dag afbouwen van Surfana festival. Ik sloot hem af met een surfje en ik ben totaal gesloopt. Langzaam kom ik weer terug op aarde na een mooi weekend. In 2016 was het festival m'n hoogtepunt, een grote roze wolk. Wat was het dit jaar?

Dit jaar waren er wederom zoveel mooie momenten. Achter de schermen ging het van bovenaf minder goed, maar ik heb geprobeerd om me daarbuiten te houden en me te focussen op mijn project: Lighthouse Radio. Voortbordurend op het succes van Pirate Radio vorig jaar, besloten we om het radio concept weer toe te passen: interviewtjes, optreden, zelf plaatjes draaien, dj's plaatjes laten draaien, spontane acties en slap geouwehoer.

Ik ben super trots op de vuurtoren die we samen met de Klooiklub hebben gebouwd. Hij kostte ons vier dagen om op te bouwen. Maandag middag was hij weer weg. Ik vond de muziek op onze stage fantastisch. Hummingbird Music, bedankt daarvoor.

Ik wil het even hebben over de liefdevolle vibe die er op Surfana hangt. Het is best wel grappig om te zien hoe mensen daarmee omgaan. Er zijn stelletjes die helemaal lekker aan het gaan zijn. Er zijn stelletjes die er minder lekker op gaan (spanning door het hoge gehalte vrouwen). Singles gaan er over het algemeen het lekkerst op. Maar ik heb het niet alleen over liefde die verwant is aan verliefdheid. Ik heb het ook over liefde die verwant is aan waardering en vriendschap. Ik ontmoette zowel vrouwen als mannen waar ik oprecht liefde voor heb, zij het zowel in de vorm van een vleugje verliefdheid als in de vorm van waardering. Ga ik dus helemaal lekker op.

Ik heb weer zoveel energie gekregen van alle mooie mensen daar op dat plekje in de duinen. Negen dagen lang was dat m'n thuis. En nu moet ik weer zoeken naar m'n plekje in de echte wereld. Ik fiets inmiddels in Hoofddorp binnen en ik merk dat ik een dubbel gevoel me bevangt. Het lijkt een tegenstrijdig gevoel. Ik ben gelukkig, maar ik voel me ook een beetje verloren. Volgens mij heb ik me wel vaker zo gevoeld. Het is ook allemaal prima. Alles is zoals het zijn moet. ☮️

Kail

Het is 02:00 en ik sta op een huisfeestje in Amsterdam. Ik heb de Champions League gekeken met mn maten die ik alweer een tijd niet gezien heb. Ik heb wat biertjes op en ik merk dat ik sentimenteel word. Ik heb mooie dingen met ze meegemaakt en ik hoop deze zomer nog een tripje met ze te maken. Ik doe niets liever dan avonturen beleven met vrienden. 

Maar goed, het is dus al laat en ik heb zin in mn bed. Ik bestel een Uber en 3 minuten later staat hij voor de deur. Het is Kail, een Nederlands-Surinaamse guy van begin dertig. We raken in gesprek over voetbal. Ik word gebeld, maar vind het onbeleefd om nu op te nemen. Ik merk dat ik ook even mn appjes wil checken, maar ondruk het gevoel en praat verder met Kail. Ik voel dat hij ons gesprek waardeert. Vijf minuten later vertelt hij hoe de meeste klanten direct hun telefoon pakken. Hij vindt dat jammer, want hij wil graag praten, maar hij respecteert het wel.  

We praten verder en hebben het over feestjes en uitgaan. Hij vertrouwt me, want hij begint te vertellen over zn XTC business van vroeger. Het was in de tijd van de gulden. Hij verdiende er goud geld mee, maar het was geen realistisch leven. Het was een wereld vol verraad en hebzucht. We komen aan bij het huis van mn ouders en ik bedank hem voor het gesprek en hij bedankt mij. We beloven elkaar om op het rechte pad te blijven en schudden elkaar de hand.